Warszawa,
2 października 2026
W tych czasach Bóg jest tak samo bezbronny jak człowiek.
Głos pisarza to zawsze głos wołającego na puszczy. Nigdy nie jest on słyszany, a nawet jeśli jest słyszany to przez bardzo niewielu, którzy jak on też niczego nie mogą. Ale trzeba wydobyć z siebie ten głos, bo milczenie byłoby akceptacją zła. Każde zdanie przeciw Złu ma sens i tego trzeba bezwarunkowo pilnować.
Wojna nie znosi ciszy. A na świecie jest teraz bardzo dużo hałasu.
Kiedy pozostaje mu jeszcze tylko Myśl człowiek nadal może uważać się za bogacza.
Ocean jest nieskończenie płaski. Tylko niebo ma głębię. Jak Bóg. I tej głębi człowiek nie potrafi oszacować. Ta głębia go dusi, podczas gdy na oceanie może on swobodnie oddychać.
To już nie jest zakręt historii, to jest jakiś diabelski wiraż, który wyrzuca nas z całą siłą na skałę.
Pisarz nie powinien pozostawiać po sobie tej fosforyzującej Drogi Mlecznej jaką zostawia ślimak. Pisarz powinien drążyć wewnętrzne labirynty niczym kornik. Żadnego taniego poklasku, żadnego efekciarstwa.
Warszawa,
4 października 2026
Jeszcze przesuwam myśli jak jakiś admirał pochylony nad mapą przesuwający pozycje swoich okrętów. Ale zapomniał już jaki mają osiągnąć cel.
Lepiej mozolnie i sumiennie prowadzić te zapiski, gdyż nie wiadomo kiedy zjawi się metrampaż.
To dobrze, że jak powiedział Chrystus przyszłość przed maluczkimi jest zakryta. Bo ludzie kiedy wszystko wiedzą, dostają wtedy małpiego rozumu.
Łzy wyrażają zarówno rozpacz jak i szczęście. Śmiech wyraża zarówno szczęście jak i głupotę. Dlatego łzy są cenniejsze od uśmiechu.
Myśl także podlega zasadzie nieoznaczoności Heisenberga. A nawet podlega jej bardziej niż elementarna cząsteczka.
Bóg nie czekał ze straceniem swojego Syna, aż ten osiągnie starość. To jeszcze jeden dowód, że prawdziwa miłość nie cierpi zwłoki.
[…] „ smutek może być właściwym komentarzem do piękna.”
( Marek Zagańczyk)
Wczoraj w lasach świętokrzyskich byliśmy na grzybach. Ciepło, bezwietrznie, słonecznie. Cudowny początek jesieni. Udało się nam zebrać trzy i pół kilo samych borowików i drugie tyle mniej szlachetnych grzybów. Jeśli chodzi o borowiki, to ci dżentelmeni leniuchowali sobie niczego nie podejrzewając w szmaragdowych, mchowych łożach, a my natykaliśmy się na nich dosłownie co kilkanaście kroków. Żona zaczęła cytować fragmenty „Pana Tadeusza”, gdzie Mickiewicz opowiada o tej staropolskiej pasji. Chyba żadna z literatur światowych nie może pochwalić się tak doskonałą relacją z grzybobrania.
Drzewa to nieodgadnione byty. Cały czas, niczym trapiści pozostają w milczeniu. Pismo na stelach ich pni pozostaje nieodcyfrowane. Są wyższe i dumniejsze człowieka, ale tego sekretu nie zdradzają. Są przecież mędrcami.
Wiosna jest pocałunkiem Amora. Jesień jest pocałunkiem Midasa.
Ta cisza, która była w lesie. Wszechogarniająca i wszechpotężna cisza. Cisza anulująca czas. Może tak właśnie będzie wyglądała wieczność ?
Dziennik to temperament pisarza. Jego vis vitalis.
Rozbroić tajną policję można tylko uzbrajając ją w sumienie.
Sztuczna inteligencja jest na pewno wielkim zagrożeniem, gdyż jak każdy wynalazek człowieka może być użyta przeciw niemu lub dla jego dobra. Prawdziwy problem pojawi się wówczas gdy osiągnie ona pełną autonomię. Ale ostatnio na portalu tygodnika „ Do Rzeczy” przeczytałem, że Ai odczytała zaszyfrowany list z epoki napoleońskiej. Ludziom nie udało się tego dokonać przez 217 lat. Był to dokument napisany w marcu 1809 roku. Powstał w kancelarii pasierba Napoleona, Eugene de Beauharnais, wicekróla Włoch. Jak podaje portal, w piśmie tym zaszyfrowano rozkaz cesarza, aby przekazać generałowi Auguste de Marmontowi informacje o rozmieszczeniu wojsk francuskich i sojuszniczych. Marmont dowodził wówczas korpusem w Dalmacji, odciętym od głównych sił Adriatykiem. Jeżeli sztucznej inteligencji udało się ten szyfr złamać, to liczę też na to, że w niedalekiej przyszłości będzie też ona mogła odczytać inskrypcje Sumerów czy innych starożytnych cywilizacji.
Warszawa,
10 października 2026
Kiedy to wszystko się skończy? Już niedługo. Niebawem. Wkrótce. To może też skończyć się nagle. I tego obawiam się najbardziej. Ale to też może być najbardziej optymalne rozwiązanie.
Już po raz któryś XX Koncert Fortepianowy Mozarta. Prawdziwa eksplozja. Ekstaza żywiołu. Jakbym patrzył na wzburzone lecz zarazem radosne morze. Aż po horyzont kipiące energią roztańczone fale. Klasyka nie nudzi. Jest jak miłość, która nie zna zmęczenia, nie zna nudy. Jest zawsze wiosną. Jest zawsze porankiem.
Będzie cenzura, wróci bibuła.
Chcą nam wprowadzić stan przedwojenny. Ja już od siedmiu lat żyję w stanie wojennym. Potrafię nawet określić precyzyjnie datę jego wprowadzenia. To 20 marca 2020 roku, kiedy to z powodu covida wprowadzono lockdown. Później, bardzo płynnie, zapewniając ciągłość, nie naszego wirusa zastąpiono nie naszą wojną. A tak zwany stan przedwojenny chcą nam wprowadzić, aby w przyszłym roku nie mogły w Polsce odbyć się wybory. A naród ( jeśli jeszcze można mówić o narodzie), naród to kupi.
Samotność to stan antynieważkości. W samotności czujesz brzemię Atlasa.
Dla niektórych ludzi Parki mają stępione nożyczki.
Prawo jest narzędziem Sprawiedliwości. Ale kiedy zaczynamy je interpretować stępiamy jego ostrze.
Są też i tacy ludzie, którzy otwierają Biblię tylko po to, aby usprawiedliwić swoje nikczemności.
Warszawa,
11 października 2026
Na początku była piękna baśń. To było dzieciństwo. Później wartka, pełna iskrzeń i zmiennych obrazów powieść. To była młodość i wiek dojrzały. Teraz zaczynam żyć w horrorze, tak jakby świat chciał mi powiedzieć, że to właśnie jest jego właściwy stan.
Najgorsze dla pisarza kiedy zaczyna bać się swoich własnych słów.
Nie czuję ciężaru starości. Ale z całą grozą odczuwam przytłaczający ciężar przyszłości.
Mądrość to zaledwie podnóżek roztropności.
W miłości liczniejsze są ciernie niż pocałunki.
Świat z pewnością nie jest taki jak go opisuję. Ale ja też nie jestem tym jakim postrzega mnie świat.
„ Bóg nie objawi się tchórzom”.
(Ralph Waldo Emerson, 1803-1882)
Jeżeli imię autora wydrukowano większymi literami niż tytuł jego książki, nie sięgajcie po nią.
Obłoki są szybsze od Historii. W nich cała nadzieja.
Owad to nieświadomy anioł. Człowiek to świadomy upadły anioł. Tak nieprawdopodobnie wysoka była cena wiedzy.
Im więcej Zła na świecie, tym bliżej jest Bóg.
Warszawa,
17 października 2026
W wojnach to nie oręż zwycięża, ale propaganda.
Nie zapominać, że Bóg nie tylko jest mędrcem, ale Bóg jest także politykiem. Izraelici mający niejako instynkt polityczny w genach doskonale o tym wiedzieli.
Błędem jest sądzić Boga. Błędem jest sądzić drugiego człowieka. Ale największym błędem jest sądzić siebie.
Tylko niewielu pojęło tę tajemną wiedzę kartograficzną, że miłość i szczęście to antypody życia.
To, że po śmierci ten świat zniknie jest jak najbardziej naturalne. Ale przerażające jest to, że ten świat może zniknąć jeszcze przed moją śmiercią, że zostanie unicestwiony w czasie, w którym żyję i zginie jeszcze na moich oczach.
Atak na Trybunał Konstytucyjny przyjmuję jako dramat, ale zarazem też coś oczywistego. Te wszystkie akty gwałtu, te akty bezprawia to swoisty polityczny ping pong. Raz piłeczka jest po jednej stronie, innym razem po drugiej. Najbardziej w tym wszystkim poszkodowani są zwykli ludzie.
Warszawa,
18 października 2026
Trzeba utrzymywać kontakt ze zmarłymi. Jego brak śwaidczyłby o abdykacji miłości.
Warszawa,
20 października 2026
55 lat temu zmarła moja babcia Maria.
Los kobiet na wojnie jest zawsze losem Piety.
Myśli ondulowane ?
Warszawa,
24 października 2026
Tak jak cała woda znajduje się w kropli, tak też cały świat znajduje się w jednym człowieku.
Prezydent Serbii, Aleksandar Vucic przytacza słowa Czechowa, że „ broń, która pojawia się na scenie dramatu musi w końcu wypalić” . Tą sceną jest teraz Zachód, a jej centralnym punktem, gdzie broń może wypalić jest niestety Polska.
Wschód to Bestia. Zachód to Potwór. Nie ma dla świata dobrych rokowań.
Ktoś, kto spacerując cmentarnymi alejami dochodzi do wniosku, że nic nie ma sensu, to znaczy, że albo utracił właśnie wiarę, albo od samego początku był niewierzący.
Zamiatając liście w ogrodzie dochodzę do wniosku, że drzewa są w tym względzie nadproduktywne. Podobnie jest z niektórymi pisarzami. Ich niezliczone tomiszcza są cierpieniem bibliotek.
Walec historii w porównaniu z prasą codzienności jest tylko dziecięcą zabawką.
Warszawa,
25 października 2026
Zobaczyć czas takim jak widzi go Bóg.
Cudowne, bezkresne niebo października. Prawdziwy ocean dla żeglujących po nim liści.
Dziennik to długi list. Na szczęście krótszy od życia. I, może na większe jeszcze szczęście, nie odebrany przez nikogo.
Wojna i miłość. Każdy z nas jest nosicielem tych przypadłości.
Już coraz mniej liści na drzewach. W ogrodzie najpiękniejszy pozostaje jeszcze judaszowiec. Jego duże liście przeniesione jakby z bursztynowej komnaty. Ich kapiąca słoneczna miodność to cała poezja tego drzewa. Nie mogę oderwać od niego oczu.
Moja ukochana wnusia od pewnego czasu już mówi. Na razie są to jeszcze tylko pojedyncze słowa. Ale sposób w jaki to robi jest urzekający. Jak ona w swoich usteczkach obraca te słowa, jak delikatnie kładzie na języczku i jak niemal nabożnie je wypowiada. Słuchając jej mam wrażenie, że to nie ona odkrywa słowa, ale to dzięki niej to ja odczuwam niewinność słów na nowo. W jej drobnych usteczkach dźwięczą tak jak poruszane porannym wiatrem dzwoneczki konwalii. Zwłaszcza to słowo, które powtarza ostatnio: dzięki, dzięki, dzięki… To naprawdę wielki hymn dziękczynienia tej małej istotki.
Dziś na mszy, Mateuszowa Ewangelia o przykazaniu miłości. Myślę, że to przykazanie jest łamane najczęściej. I to łamane z niewiedzy. Człowiek tak naprawdę nie potrafi obchodzić się z jej siłą i z jej bezsilnością. Nie wie jak z miłością postępować. Nie wie co ona może uczynić z innymi, i co wyrabia z nim samym.
Miłość jest większą zagadką od śmierci. Bo nie sztuka człowieka powalić, obezwładnić, nie sztuka człowieka pozbawić sił. Ale sztuka nadnaturalnych sił mu dodać. A to może tylko miłość.
Warszawa,
26 października 2026
26 lat od śmieci Ojca.
Warszawa,
30 października 2026
W brzuchu tego Hadesowego wieloryba jakim jest metro obserwuję jak wielu pasażerów wpatruje się w elektroniczne zwierciadła smartfonów. To Narcyzi wirtualnego stawu. Już nie tylko nie wierzą z Boga, nie wierzą w świat. Ale nie wierzą też w swoją twarz, w swój umysł i w swoje serce. Ufają tylko wirtualnemu odbiciu swojego ja emitowanego przez chłodne algorytmy. Kiedy wyszedłem z tunelu metra na powierzchnię, chłodne smagnięcia jesiennego wiatru wydały mi się najczulszym pocałunkiem.
„ Świat stał się aplikacją, a ludzie użytkownikami”. Te słowa izraelskiego pisarza, Etgara Kereta, chyba najlepiej diagnozują dzisiejszą rzeczywistość.
W październikowej mgle
Maszty cmentarnych krzyży
Flota podniebnych konkwistadorów
Warszawa,
31 października 2026
Wczoraj wieczorem, kiedy wracałem z pracy, na wiadukcie Alei Ujazdowskich zobaczyłem jadące policyjne suki. Poruszały się skrycie, bezgłośnie (miały wyłączone syreny), ale migały światłami kogutów. Wtedy jeszcze nie skojarzyłem, że jadą w kierunku Trybunału Konstytucyjnego. Kiedy w domu włączyłem telewizor zobaczyłem kordony policyjne otaczające ten budynek. To było jak stan wojenny. Prezydent, Karol Nawrocki lecąc do Senegalu zawrócił znad Hiszpanii i w tej niezwykle groźnej dla kraju sytuacji wrócił do Polski. Dał tym dowód wielkiej troski i odpowiedzialności za Ojczyznę. Jak ta sytuacja rozwinie się dalej? Nie mam pojęcia, nie mam nawet odwagi myśleć jaki te sprawy przybiorą obrót. Jedno jest pewne. To była bardzo czarna i bardzo mroczna noc dla Polski.
Polityka jest świątynią podłości.
Grzegorz Zientecki
O autorze:
Grzegorz Zientecki – ur.1962 w Lublinie. Absolwent Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Na statkach Polskich Linii Oceanicznych odbył wiele podróży, m.in. trzy rejsy dookoła świata na m/s „Profesor Mierzejewski” i m/s „Profesor Rylke”. Następnie został zatrudniony na statkach Chińsko-Polskiego Towarzystwa Okrętowego „ Chipolbrok”, dzięki czemu mógł podróżować dalekowschodnim szlakiem Conrada, zwiedzając m.in. Singapur, Hong Kong, Bangkok, Dżakartę i porty Chin. Te liczne podróże stały się inspiracją jego twórczości, w szczególności utworów haiku i aforyzmów.
Dotychczas w krakowskim wydawnictwie Miniatura wydał następujące pozycje:
Tomiki haiku:
• Wiersze Podróżne- 2010r.
• Popiół i rosa -2012r
• Zoom Sindbada- 2012r -tom wierszy
• Pory zmroku- 2012
• Mile i wersy- 2013 r.
• Milion powodów do oświecenia-2015 r
• Urodzaj na nieobecność-2015 r.
• Nefrytowa ważka-2017 r.
Oraz następujące tomiki aforyzmów:
• Szlifierz Oka -2012r.
• Wspomnik-2013 r.
• Amneznik -2013 r .
• Wycisznik -2014 r.
• Resetnik-2015 r.
• Minutnik-2016r.
• Z 1001 nocy na oceanie – 2019 r.
• Żyję w słowach jak drzewo w liściach – 2021 r.
W 2015r. Grzegorz Zientecki otrzymał jedno z wyróżnień literackiej nagrody Naji Naamans w Libanie w dziedzinie aforystyki. Od 2016r. członek Polskiego Stowarzyszenia Haiku.
W sferze zainteresowań Grzegorza Zienteckiego oprócz literatury znajduje się także historia, sztuka, reportaż, astronomia, natura /jest kolekcjonerem egzotycznych muszli/.
