Zobacz

Grzegorz Kozyra – MOJE STARE PŁYTY (12) Czesław Niemen

 

Screenshot 2015-06-12 14.55.56

Enigmatic Niemena to przede wszystkim Bema pamięci żałobny rapsod, prawie 17 – minutowa suita budząca wiele kontrowersji, bo przecież oparta na genialnym utworze Cypriana Norwida, a przy tym prawdziwie rockowa! Zdumiewająco się zaczyna – od dźwięków organów imitujących bicie dzwonów. Następnie słyszymy już prawdziwe uderzenia serca o kielich ze spiżu.

Hammond brzmi monumentalnie, ale i gregoriańsko! Nie ma szeptów i krzyków, jest podniosłość pogrzebowego korowodu, bo przecież każdy pogrzeb zaczyna się od kościelnych dzwonów. Niemen gra z podniesionym czołem, wyniośle i perfekcyjnie, a chór śpiewa z olbrzymim ładunkiem emocjonalnym, naśladując cerkiewno – bizantyński chorał i powtarzając trzykrotnie słowa przysięgi Hannibala: Iusiurandum patri datum
usque ad hanc-diem ita servavi…
Organy prowadzą dialog z głosami chóru. Kończy się część pierwsza suity.

Po feerii organowo – perkusyjnej improwizacji (w tle słuchać dzwony), którą można potraktować jako przerywnik, albo jako drugą część suity, w ósmej minucie rozbrzmiewają pierwsze wersy utworu Cypriana Norwida: Czemu cieniu odjeżdżasz, ręce złamawszy na pancerz. Wkraczamy do części trzeciej. Genialny, wręcz rewelacyjny jest podkład muzyczny, który podkreśla najważniejsze elementy korowodu. Organy, perkusja, bas i gitara wspólnie kroczą w rytm ceremoniału, ciągle zaskakując nas jakąś nową mistrzowską nutą. Im bliżej końca, tym bardziej czujemy osaczenie, niezwykły dramat, w którym uczestniczymy.

Główną rolę odgrywają wciąż perkusja i organy. Niemen śpiewa z wirtuozerią, chór powtarza niektóre nuty. Żadna z nich nie zostanie zapomniana, a tekst będzie wybrzmiewał w naszych głowach jak żaden inny od lat tysiąca. Jeszcze gitara będzie improwizować w rytm pieśni, jeszcze organy zabrzmią jak rachunek sumienia z historii Polski. Słowa ostatnie porażają, ale i pomnażają nasz zachwyt. I powleczem korowód, smęcąc ujęte snem grody/W bramy bijąc urnami, gwizdając w szczerby toporów/Aż się mury Jerycha porozwalają jak kłody/Serca zmdlałe ocucą – pleśń z oczu zgarną narody…

Dalej – dalej 

To nie jest utwór sentymentalny, ale tragiczny. Zamknięty może w ceremoniale pogrzebowym, ale twardy jak spiż, ostry jak szabla generała Bema i miecz Hannibala. Norwidowi chodziło o wzruszenie, o poruszenie serc tych, którzy zapomnieli o wolności, o walce, o ojczyźnie. Czesław Niemen zakreśla muzyką ogromne koło historii i chce nas porwać, byśmy uwierzyli, że wszystko jest możliwe. Pamięć trzeba szlifować. Zamknijcie więc oczy i przywołujcie duchy przeszłości, by nie zapomnieć, by wytrwać, by okazać hołd bohaterom.

Grzegorz Kozyra

….

O autorze:

Screenshot 2015-04-29 00.31.42

Grzegorz Kozyra: eseista, poeta, dziennikarz. Autor trzech tomów eseistycznych: W CZASIE NIEDOKOŃCZONYM (2005), DUCH SŁOWIAŃSKI (2009), CIEŃ I MAGNOLIE (2013).

Podaj dalej!
Share on Pinterest
Share with your friends








Submit

Grzegorz Kozyra – Podróże z Orfeuszem [EBOOK]

Książka “Podróże z Orfeuszem” jest powrotem do młodości, powrotem do czasów, kiedy idealizm i pragnienie wolności znajdowało ucieczkę w fascynacji literaturą, sztuką i muzyką, która najlepiej przybliżała wyobrażenie o pięknie świata i potędze miłości. Ebook “Podróże z Orfeuszem”, wydany przez “Oficynę FJ”, dostępny w formacie pdf oraz epub, można pobrać po kliknięciu ilustracji poniżej.

Biuletyn – bezpłatna prenumerata

PAPIERY FOTOGRAFICZNE

1 Comment on Grzegorz Kozyra – MOJE STARE PŁYTY (12) Czesław Niemen

  1. Bogusław Dąbrowa-Kostka // 12/06/2015 at 16:36 //

Comments are closed.